|
|
De straatkermis te Craubeek
|
Plaats de cursor op de foto van uw keuze voor aanvullende informatie...
 Wie op zaterdagmiddag een poging deed Craubeek te betreden, kwam bedrogen uit. Automobilisten werden gesommeerd hun auto langs de Kerkveldweg te parkeren en het publiek dat te voet was gekomen, kwam eveneens van een koude kermis thuis. De toegang tot het pittoreske gehucht was gebarikadeerd met een boom. 'Hollender' die dit begrijpelijkerwijs niet begrepen, werden veelal bewust nog even in het ongewisse gelaten... De Broederschap Sint Sebastianus, die vanaf Klimmen onderweg was, zou het een en ander wel verduidelijken. Voorop liep een drietal bebaarde mannen die door diezelfde 'Hollender' vaak genoeg voor kabouters werden 'uitgescholden'. Een misverstand want dit trio bestond uit onze bielemannen waarmee niet te spotten viel. Datzelfde gold ook voor hun bijlen die, speciaal voor deze gelegenheid, opnieuw geslepen waren! Toenmalig commandant Wiel Hoen liet de schutterij halt houden. Hij nam de welkomswoorden van de voorzitter van het mannenkoor Sint Remigius, Dhr. Meurders, in ontvangst en beval zijn bielemannen de wegversperring te  verwijderen. Deze zetten hun kolbakken af, legden hun tassen op de grond en met een behoorlijke portie speeksel in de handpalmen, begonnen ze in te hakken op de boomstam. Voorwaar géén gemakkelijke opgave en binnen de kortste keren rolden de zweetdruppels over hun gezichten. De baarden werden gemakshalve dus ook maar los gemaakt en zo vlogen de spaanders in het rond. Tot vermaak van de toeschouwers! "Rare jongens, die Limburgers" zal menige 'Hollender' hierbij gedacht hebben want het zou toch veel gemakkelijker zijn om die boom gewoon in de berm te gooien. Hij kon echter niet weten dat het op deze manier verwijderen van een wegversperring een oude traditie is die in Craubeek, elk jaar weer, in ere werd hersteld. Na een paar ferme slagen gooide de boomstam het bijltje erbij neer en genietend van hun welverdiende applaus, ontdekten de bielemannen de buit: Onder de dicht bebladerde takken van de zojuist gevelde boom, stond een volle krat bier. Trouw aan de discipline van onze vereniging werd de krat overhandigd aan de commandant die er vervolgens voor zorgde dat het gerstenat naar de achterste gelederen verhuisde. Zo werd de eerste dorst gelest...Vervolgens trokken wij het tot in de puntjes verzorgde Craubeek binnen. Op de voet gevolgd door de boertjes en boerinnetjes van de Houthemse volksdansclub 'Grand Square' die met zo'n slordige zestig Limburgse vlaaien bij ieder Craubeeks gezin de kermis letterlijk 'in huis' brachten. Dan begon de straatkermis pas echt. Met 'kamerschoten' want daar staan wij Limburgers om bekend! Het was meteen gezellig. Een dorpskermis-oude-stijl. Géén overbodig lawaai en veel goedkoop vermaak voor jong en oud. Een poppenkast, de keuken van Tante Bet, de kop van jut, een openluchtkegelbaan, hengelen voor de fles wijn, een rommelmarkt, dikke boterhammen met 'huidvleisj' en 'boeresjink', koffie met vlaai die ter plaatse werd gebakken en veel vertier rond een royaal buffet. Tot in de kleine uurtjes werd er gedanst op de 'knepkes vloer' en wie honger kreeg kon onder 'de paort van d'r Hub' even op adem komen met een fricandel speciaal!   Wanneer de mis was afgelopen, werd het zogenaamde kermisbier aangeslagen. Een uiterst koppig gerstenat waar menige feestganger een punthoofd aan over hield. Tegelijkertijd werden de diverse atracties geopend en aangezien er voldoende versterking voor de inwendige mens te verkrijgen was, bleven de meeste gelovigen hangen. Op die manier barstte Craubeek elk jaar weer uit zijn voegen en bouwde een reputatie op die tot ver over onze dorpsgrenzen bekend raakte. Er waren zelfs toeristen die bij de planning van hun zomervakantie, navraag deden naar de data van de straatkermis te Craubeek. Maar, aan alles komt een einde. Ook aan de Craubeker straatkermis. Jaren later heeft de plaatselijke buurtvereniging getracht de straatkermis nieuw leven in te blazen maar de sfeer, gezelligheid en belangstelling voor de straatkermis van het mannenkoor 'Sint Remigius' heeft men nooit kunnen evenaren. Jammer want dit onvervalste Limburgse volksfeest wordt niet alleen nog vaak besproken maar bovendien nog jaarlijks gemist...  
|
|||||